W gruncie rzeczy – aktualności dla branży nieruchomości – grudzień 2025

Interpretacja ogólna Ministra Finansów w podatku od nieruchomości

Minister Finansów opublikował interpretację ogólną w sprawie definicji pojęcia „grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej” w podatku od nieruchomości. Interpretacja ogólna (sygn. DPL2.8401.3.2025) ma na celu zapewnienie jednolitego stosowania prawa przez organy podatkowe.

Minister Finansów przyjął i potwierdził wykładnię wcześniej przedstawioną w orzecznictwie sądów administracyjnych. Spory w tym zakresie dotyczyły bowiem zasad stosowania najwyższej stawki opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Praktyka organów podatkowych dotychczas co do zasady przyjmowała, że przesłanką „związania z prowadzeniem działalności gospodarczej” jest samo  posiadanie gruntów, budynków lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Taki pogląd był jednak kwestionowany w orzecznictwie sądów administracyjnych. Sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę nie uzasadnia stosowania najwyższej stawki opodatkowania. Istotne jest natomiast, czy nieruchomość jest faktycznie lub przynajmniej potencjalnie może być wykorzystywana do działalności gospodarczej.

W interpretacji Minister Finansów wskazuje trzy rodzaje zdarzeń wraz ich skutkami podatkowymi w podatku od nieruchomości (RET):

• Podatnik jest przedsiębiorcą i prowadzi wyłącznie działalność gospodarczą – na przykład spółka prawa handlowego, której jedynym celem jest prowadzenie takiej działalności. W tej sytuacji należy uznać, że posiadane grunty, budynki, budowle podlegają opodatkowaniu według najwyższej stawki podatku od nieruchomości.
• Podatnicy występują w podwójnej roli – np. osoby fizyczne, które posiadają nieruchomości zarówno jako majątek osobisty, jak i nieruchomości związane z działalnością gospodarczą. Najwyższą stawką opodatkowania RET podlegają nieruchomości funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem danej osoby, nawet jeżeli nie zostały uwzględniane w ewidencji środków trwałych.
• Podatnik oddaje grunty, budynki lub budowle do wykorzystania w działalności innego podmiotu. O zastosowaniu najwyższej stawki opodatkowania decyduje wówczas status posiadacza nieruchomości (podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą), nawet jeżeli jej właściciel takiej działalności nie prowadzi.

Amortyzacja lokali mieszkalnych jednak czasami jest możliwa – wyrok WSA

Nowelizacja przepisów regulujących opodatkowanie podatkiem dochodowym wykluczyła możliwość amortyzowania lokali mieszkalnych – tak przynajmniej twierdzą organy podatkowe. W praktyce okazuje się jednak, że od tej zasady mogą wystąpić wyjątki.

WSA we Wrocławiu w wyroku sygn. I SA/Wr 477/25 rozstrzygnął spór dotyczący możliwości amortyzacji lokalu mieszkalnego, który został nabyty nie na cele mieszkaniowe, lecz na biuro podatnika. Podatnik uznał, że w takiej sytuacji wyłączenie z możliwości amortyzacji lokalu na podstawie przepisów Ustawy o PIT oraz przepisów wprowadzających Polski Ład nie ma zastosowania. Po uzyskaniu niekorzystnej interpretacji Krajowej Informacji Skarbowej, podatnik zdecydował się jednak na wniesienie skargi do sądu.

WSA we Wrocławiu zauważył, że w przepisach Ustawy o PIT są dwie podstawy prawne odnoszące się do zasad amortyzowania lokali mieszkalnych – art. 22c pkt. 2 oraz 22j ust. 1 pkt. 3 ustawy o PIT. Z kolei z przepisów wprowadzających Polski Ład sąd wywiódł, że celem wykluczenia możliwości amortyzowania lokali mieszkalnych było przeciwdziałanie traktowania lokali mieszkalnych jako przedmiotów inwestycji finansowych oraz wykorzystywaniu ich do osiągania dochodu pasywnego. Zdaniem sądu nie ma natomiast podstaw do wykluczania możliwości amortyzacji lokalu, który jest wykorzystywany jako siedziba działalności gospodarczej oraz stanowi faktyczne miejsce jej prowadzenia.

Orzeczenie WSA prawdopodobnie nie zakończy jednak sporu, należy bowiem spodziewać się wniesienia przez organ podatkowy skargi kasacyjnej. Orzeczenie to wskazuje jednak, że w ocenie zakresu normy prawnej istotne jest również ustalenie jej celu oraz kontekstu, w jakim została ona sformułowana przez ustawodawcę.

Najstarsze Wiążące Informacje Stawkowe mogą wygasnąć już 1 stycznia 2026 r.

Wiążące Informacje Stawkowe (WIS) są wydawane przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w trybie zbliżonym do interpretacji indywidualnych. Krajowa Informacja Skarbowa wydaje WIS, określając na przykład zakres stosowania stawek opodatkowania VAT w odniesieniu do opisanej przez wnioskodawcę sytuacji. Z tego powodu uzyskanie WIS jest szczególnie przydatne wówczas, gdy zakres opodatkowania stawkami obniżonymi oraz stawką podstawową VAT nie jest jednoznaczny, w tym w odniesieniu do usług i prac budowlanych.

Należy jednak pamiętać, że WIS są wydawane na określony czas – 5 lat. Po upływie tego terminu wygasa ochrona wynikająca z uzyskanego dokumentu. W odniesieniu do WIS, które zostały wydane do 31 grudnia 2020 r. termin ten upływa 31 grudnia 2025 r. Warto dodać, że pierwotnie WIS były wydawane bezterminowo, niemniej późniejsza nowelizacja przepisów prawa podatkowego zmieniła te zasady i wprowadziła limity obowiązujące także wobec wcześniej uzyskanych WIS.

Oznacza to, że z dniem 1 stycznia 2026 r. najstarsze z WIS stracą ważność, o ile nie straciły już jej wcześniej, na przykład w wyniku zmiany przepisów w zakresie stosowania danej stawki opodatkowania VAT. Warto więc zweryfikować, czy posiadana WIS jest nadal ważna, a wynikająca z niej ochrona formalnie obowiązuje. Jeżeli nie – być może warto wystąpić o kolejne potwierdzenie skutków podatkowych w tej formie. Warto jednak wcześniej zweryfikować ewentualne ryzyka uzyskania niekorzystnej wykładni. Praktyka stosowania prawa może bowiem ulegać zmianie także wówczas, gdy treść przepisów pozostaje niezmienna.